Ik ben het er volstrekt mee eens.. ik zie het in mijn werk, ik zie het in de wet en regelgeving.. hoe kunnen we van iets (in de basis) volstrekt eenvoudigs, iets zo moeilijk mogelijk maken!! De waarheid is hard.. (voor de Belgen dan!)
Een supermarkt oorlog dan..
Ik moet zeggen dat het gemiddelde levensonderhoud in Belgie echt een dure grap is. Veel supermarkten.. belabberde openingstijden (3/4 van de supermarkten is maar open tot 19 uur) en net zulke belabberde prijzen.
Ook vanavond was ik weer even snel naar de supermarkt en sloeg weer stijl achterover van de prijzen. Kleine opsomming:
En voor het bewijsmateriaal op de fotootjes:
Tijd om die kofferbak bij Appie XL in Nederland eens vol te storten!!
En natuurlijk kan ik jullie niet de laatste trends rondom de Belgische zomer hits laten onthouden, dus hierbij dè kroeg knijter van het moment..
Tom Waes – Dos cervezas porvavor (elke spanjaard heeft een snor)
In het kader van vreemde belevenissen hier in het Belgische, weer een korte update!
Zo kwam ik achter een zeer bijzondere gewoonte wat wij in Nederland niet zijn gewend. Zoals wij gewend zijn om 's ochtends vroeg, met je nog half in de kleffe boterhammen hangend slaaphoofd, iedereen te groeten met de kreet: "Morguh!", zo doet men dat hier anders.
Het begon op de tweede werkdag. De dag ervoor aan iedereen voorgesteld. Zoals gewoonlijk weer veel te veel namen, nieuwe gezichten, etc. Je hebt dus handjes geschud met allemaal mensen waar je een uur later de namen niet meer van weet. Laat staan dat je ze direct herkend, de eerst volgende keer dat je ze ontmoet!
In iedergeval, de tweede dag 's ochtends vroeg, nog half wakker, op je werk komen, "morguh", "morguh", "morguh".. – zo! iedereen weer gehad-, klap mijn laptop open.. en ineens paradeert er een horde (wat blijkt) collega's langs die hand komen schudden! Je stelt je opnieuw voor, maar ineens komen een aantal gezichten wel heel erg bekend voor..
Wat blijkt.. het is gewoonte om al je collega's 's ochtends vroeg even een hand te geven! Gelukkig zit ik niet in Wallonie, daar schijnt men zelfs gewend te zijn om elkaar een zoen erbij te geven.. Beeld je in.. van die heerlijke ochtend dampen uit de mond van je collega's die je even een zoen komen geven.. -bah- Ik heb mij dus maar even aangepast.. iedere ochtend even de collega's een handje schudden bij binnenkomst!
Belgie.. een wonderlijk wereldje!
Het is alweer een tijd geleden dat ik iets via dit medium heb laten horen moet ik bekennen! Maar vanaf nu hoop ik weer wat regelmatiger jullie op de hoogte te brengen van mijn ervaringen en belevenissen. Sinds kort ben ik begonnen bij een nieuw project van mijn werk in Gent. Hierbij kom ik vele bijzonderheden, verbazingen en ervaringen tegen die ik graag met jullie wil delen.
In dit eerste deel van de wondere Belgische wereld:
Wat doen we met een nationale feest-/herdenkingsdag die midden in het weekend valt en daardoor wij automatisch al vrij hebben?
- Dan plannen we gewoon een compensatiedag in op een doordeweekse dag, want we zullen extra vrij moeten hebben!
Verbazend? Onrendabel? Nee.. dit is Belgische logica.. plain and simple!
Zomaar ineens.. zittend op de bank in je hotel kamer.. waar de fuck ben ik mee bezig! Wat doe ik hier in hemelsnaam.. goede baan, fraaie auto onder de reet, leuk salaris.. maar is dit het dan? Spelen met de gadgets die ik afgelopen tijd heb gekocht.. tig keer mijn mailbox checken in de hoop dat er iemand wat heeft gestuurd.. en daar zit ik dan.. slurpend aan mijn colaatje.. op een bankje in een doodstille hotelkamer. Altijd maar op zoek naar vermaak, iedereen te vriend houden via mail, MSN, hyves en nog meer communicatie dingen en mezelf storten op een overvloed aan zaken! Teveel willen, de successen willen halen zowel privé als zakelijk en ook behalen in mijn werk alleen verzaak ik in mijn privéleven daarvan ben ik overtuigd..
Het is een constante drive waarin ik op zoek ben naar waardering en successen, alleen nu hier, op dit moment, ineens tot het besef kom, nu hier op mijn oh zo stille hotel kamertje.. moet mijn leven nu zo zijn? Moet ik hier dan zo stil op zo’n hotelkamertje zitten? Constant je mailbox checkend, verveeld spelen met de gadgets die je gekocht hebt?
Tsja.. moeilijk.. echt moeilijk! Mijn werk is en vind ik echt leuk! maar dit is niet wat ik wil.. nu is het een moment waarop ik ineens de sterke drang kreeg om gewoon op een vliegtuig te stappen! heb tenslotte al het noodzakelijke bij me! Het is maar 10 minuten rijden.. klaar met alles, tijd voor een compleet nieuwe start! Kappen met die nonsense, tijd om met beide benen op de grond te staan, wakker geschud!
Maar ja, was het allemaal maar zo simpel, je kiest een weg in je leven, dat pad bewandel je en alles gaat eigenlijk min of meer voor de wind, maar dat pad daar stap je niet de een op de andere dag vanaf! Kwestie van tijd.. zoekend naar een nieuwe afslag! En hoe die afslag er uit komt te zien is voor mij nog een complete verrassing, maar wat ik wel weet is dat ik een mooi doel heb voor 2010! Op zoek naar verandering, een omslagpunt!
Misschien even een mayor dip op dit moment of zoiets, maar er zit een kern van waarheid in.. ik moet iets veranderen als ik het plezier in mijn werk en omgeving wil behouden! Er is alleen meer dan mijn werk en vreemd genoeg dringt het nu pas door, hier zo op mijn hotelkamer aan het eind van het jaar 2009..
Het heeft even geduurd -tot mijn schrik bijna een half jaar- Maar ik heb laatst voor het MT van mijn huidige opdrachtgever een leuk sprookje geschreven dat heel goed mijn huidige project omschrijft. Kreeg veel complimentjes, dus wilde ik hem jullie ook niet onthouden!
Hierbij:
Momenteel heeft menbij [mijn opdrachtgever] een heel speciaal reservaat waar ruim 400 schitterende woudreuzenstaan. Al deze woudreuzen hebben allemaal wat mankementen, de ene is ziek, deandere moet wat gesnoeid worden en weer een wacht op wat bemesting. Ditallemaal wordt gecontroleerd door een opzichter onder leiding van de overheid.Deze opzichter houd de bomen stuk voor stuk in de gaten. Hij heeft alles mooiin een onderhoudsplan gezet en heeft de specialisten veelal ingeseind om dewerkzaamheden op de woudreuzen uit te voeren. Mede door de markeringen op dezewoudreuzen zijn ze gemakkelijk herkenbaar.
Nu heeft de opzichtergeconstateerd dat er ondanks de markeringen veel illegale houthakkers in hetreservaat werkzaam zijn. Deze staan veelal onder leiding van opdrachtgevers diegraag de bomen willen helpen op hun eigen manier, met als consequentie dat zeomgezaagd worden. De overheid heeft duidelijke richtlijnen en signalenuitgestuurd dat het absoluut illegaal is om deze schitterende woudreuzen om tezagen. Met een beetje extra werk kunnen ze namelijk weer opgelapt worden, maarhet kost wat tijd.
Ondertussen hoort deopzichter uit iedere hoek van het reservaat ronkende kettingzagen. Ze willenallemaal de bomen helpen door ze stuk voor stuk om te zagen -dan zijn we ermaar weer vanaf-. De enige manier om de illegale houtzagerijen tegen te gaan isalle illegale houthakkers èn opdrachtgevers persoonlijk aan te spreken, om tevoorkomen dat de woudreuzen omgezaagd worden. De ene opdrachtgever of illegalehouthakker reageert niet, de andere zegt toe de bomen met rust te laten, rustigte wachten en weer een gaat gewoon door ondanks de waarschuwingen van deopzichter.
Zo komt het voor datde ene ronkende motorzaag wordt tegengehouden, maar ondertussen aan de anderekant van het reservaat weer een flink aantal worden omgezaagd. Met alsconsequentie dat de ontvanger van het hout een ziek of onvolledig productontvangt. Vervolgens bellen een aantal opdrachtgevers dat iemand hun"beschermde" woudreuzen heeft omgezaagd en hun klanten verrot houthebben gekregen. De opzichter biedt zijn excuses aan en probeert het ziek houtweer te herstellen. Desondanks blijft de opzichter zijn best doen en blijft hijrondjes langs zijn reservaat rennen om alle houthakkers en opdrachtgeverstevreden te houden of van juiste informatie te voorzien. Het klinkt onmogelijk,maar hij doet zijn best.
De enige manier omdeze houtkap op te lossen is om de opzichter te helpen en bij het constaterenvan een zieke woudreus (veelal duidelijk gemarkeerd door blokkades), hempersoonlijk te vragen hoever de specialisten zijn en niet zomaar de botte zaager in te zetten. En dat is ontzettend makkelijk, gewoon hem bellen of mailen!
En nu een kleine vertaalslag:
Woudreuzen: Klanten die "gerepareerd" moeten worden in de systemen
Opzichter: Mijzelf
Overheid: Het management team waar ik voor in opdracht werk
Specialisten: Systeem experts
Markeringen: Systeem blokkades op deze klanten
Illegale houthakkers: De medewerkers op de werkvloer
Opdrachtgevers: Managers en accountmanagers van andere afdelingen.
Het hout zelf: De facturen die verzonden worden naar de klanten.
Dat is wat ik zoal regelmatig van mensen om mij heen hoor. Zelf betitel ik het liever als een soort sadisme om het gevoel van victorie te behalen!
Ieder jaar weer denk ik na het behalen: "doe het niet weer", "het is mooi geweest". Maar toch zo in het begin van het nieuwe jaar, wanneer je weer een half jaartje verder bent en de inschrijving weer in je emailbox verschijnt, dan begint het te knagen. Het sfeertje, de uitdaging, het gevoel van victorie als je het einde hebt behaald. Dat wil ik niet missen!
En zo liep het dit jaar ook weer. Het wordt mijn 5e keer dat ik er weer aan moet geloven. Helaas wat rugklachten zo net voor dè week, maar volgens de fysio zou het moeten lukken. Daar ga ik dan ook maar vanuit. Voor de zekerheid een zootje Ibuprofen 600 op zak, maar als het niet gaat dan haak ik af, na 5 keer is dat natuurlijk ook geen schande.
Hoe dan ook.. de komende week van dinsdag tot en met vrijdag, vanaf 4 uur ‘s ochtends ga ik mij weer storten op 50 km wandelen, dagelijks! Gemiddeld zo rond 14.00 uur weer bij de finish en hopelijk geen tot weinig blaren rijker. Ik ga hem weer lopen.. de Vierdaagse van Nijmegen!!
Wish me luck en ff gezellig kletsen aan de foon is altijd welkom tussen 4-14 uur!!
Eindelijk na 4,5 jaar rond te hebben gereden in kleine brikjes (ok, nog heel ff een Opel Astra Station, maar die telt niet mee, die was te traag), is het dan eindelijk zo ver.
Sinds eind mei ben ik dan eindelijk de trotse berijder van een nieuw model Audi A3 Sportback! Dus mocht je eens een bumperklevende idioot tegenkomen met van die 4 ringen in je achteruitkijkspiegel.. Dan ben ik dat niet dus! Ik rijd natuurlijk heel beschaafd.. hij is tenslotte ook niet vooruit te branden en de wegligging valt natuurlijk helemaal in het niet ten opzichte van mijn vorige Citroën C3.. [sarcasme modus off]
Nou ja.. dit istie dan!
Weer een gevalletje "road-kill" wat ik jullie dit keer niet wilde onthouden.. Nu heb ik dit soort gevalletjes helaas wel wat vaker, je ontkomt er gewoon niet aan als je zoveel op de weg zit, maar deze vond ik wel bijzonder!
Zo reed ik afgelopen zaterdag naar Delft en kwam ter hoogte van Harlingen een eenden stelletje tegen.. zo vanuit de berm.. lief met zijn tweetjes, mannetje en vrouwtje.. fladder fladder, je kent het wel, alleen.. ze waren waarschijnlijk zo verliefd dat ze helemaal vergaten om voor het oversteken vliegen naar links te kijken, waar ik met zo’n 100 km/u aan kwam rijden.
En hoe verrassend.. opstijgen op zo’n 5 meter voor mijn auto, tegenliggers op de andere weghelft.. en niet meer zo snel kunnen remmen. Dus het onvermijdelijke gebeurde.. -bof-.. een wolk aan veren en een verschrikte mannetjes eend nog op zien vliegen.. maar waar is die andere dan?? Ik zag hem niet in mijn achteruitkijkspiegel, niet in de zijspiegels..
Na +/- 3 km dan toch maar eens stoppen bij het tankstation.. en dan zie je dit..
-sorry-
